25 - حبیبالله_بدیعی_ابوعطا۴:_قسمت_ششم
واریوس آرتیست
0:00
خانه / آهنگ ها / بی کلام / رضا ورزنده ، منصور نریمان ، منصور صارمی ، سید محمد موسوی ، علی اصغر بهاری ، احمد عبادی ، حبیب اله بدیعی ، اسداله ملک ، پرویز یاحقی / آلبوم واریوس آرتیست هنر بداهه نوازی اساتید ایران ابوعطا ۵
واریوس آرتیست
0:00
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
آلبوم واریوس آرتیست هنر بداهه نوازی اساتید ایران ابوعطا ۵
تاریخ ثبت: 1372/5/8
نویسنده: mifa admin
بیوگرافی رضا ورزنده رضا ورزنده (نام اصلی: غلامرضا مرشد ورزنده) از برجستهترین نوازندگان سنتور و چهرههای ماندگار موسیقی سنتی ایران بود. او در سال ۱۳۰۵ در کاشان متولد شد و از کودکی، زیر نظر پدرش که با موسیقی آشنا بود، نواختن سنتور را آغاز کرد. استعداد کمنظیر و پشتکار فراوان او باعث شد در جوانی به شهرت برسد و با تشویق حسین قوامی به تهران بیاید و فعالیت حرفهای خود را در رادیو ایران آغاز کند. ورزنده در دهه ۱۳۳۰ به یکی از مهمترین تکنوازان سنتور در برنامههای ماندگار «گلها» تبدیل شد و با بسیاری از بزرگان موسیقی ایران همکاری کرد. او با وجود نداشتن آموزش آکادمیک موسیقی، به دلیل خلاقیت، بداههنوازی و سبک شخصی خود، جایگاهی ویژه در تاریخ موسیقی ایرانی به دست آورد. شیوه نوازندگی رضا ورزنده با سنتور و مضرابهای خاص، کوک متفاوت ساز و جملهبندیهای آوازی شناخته میشد؛ ویژگیهایی که صدای ساز او را از دیگر نوازندگان متمایز میکرد. بسیاری از موسیقیدانان، او را از تأثیرگذارترین نوازندگان سنتور در قرن اخیر میدانند. رضا ورزنده در سال ۱۳۵۵ در تهران درگذشت، اما آثار و اجراهای ماندگار او، بهویژه در برنامههای «گلها»، همچنان از ارزشمندترین نمونههای سنتورنوازی در موسیقی اصیل ایرانی به شمار میروند و الهامبخش نسلهای بعدی نوازندگان هستند. تمامی آهنگهای رضا ورزنده
بیوگرافی منصور نریمان منصور نریمان (با نام اصلی اسکندر ابراهیمی زنجانی) متولد ۲۰ اسفند ۱۳۱۴ در مشهد، نوازنده، آهنگساز، پژوهشگر و مدرس برجسته موسیقی سنتی ایران بود. او به دلیل نقش مهمی که در احیا و گسترش ساز عود (بربت) در موسیقی ایرانی داشت، به عنوان «پدر عود ایران» شناخته میشود. نریمان از کودکی موسیقی را نزد پدر خود آغاز کرد و پس از سالها فعالیت در رادیو، آموزش و اجرای صحنهای، آثار ارزشمندی برای ساز عود خلق کرد. همچنین کتابهای آموزشی و ردیفهای موسیقی ایرانی او از منابع مهم آموزش این ساز به شمار میروند. استاد منصور نریمان در ۲۳ تیر ۱۳۹۴ در تهران درگذشت، اما آثار و شیوه نوازندگی او همچنان الهامبخش نسلهای جدید نوازندگان عود و علاقهمندان به موسیقی اصیل ایرانی است. تمامی آهنگهای منصور نریمان
منصور صارمی (زاده ۱۳۱۳ شمسی – درگذشته ۱۳۷۸ شمسی) نوازندهٔ سنتور و از برجستهترین исполнکنندگان موسیقی سنتی ایرانی بود 🧑🎤 زندگی و آغاز هنر منصور صارمی در سال ۱۳۱۳ شمسی در شهر رشت متولد شد. در کودکی پدرش را از دست داد و همراه خانواده به تهران آمد. در همان دوران با ساز سنتور آشنا شد و با پشتکار آغاز به تمرین کرد؛ بهطوری که به سرعت در نوازندگی پیشرفت کرد و از همان نوجوانی به یکی از استعدادهای شناختهشده در موسیقی سنتی تبدیل شد. 🎵 آموزش و فعالیت صارمی نوازندگی سنتور را بهصورت خودآموخته آغاز کرد و در ادامه از درسهای استادان موسیقی و همچنین آموزشهای ردیف موسیقی ایرانی بهره برد. او بهعنوان یکی از سنتورنوازان برجسته در برنامههای رادیو و تلویزیون ایران، بهویژه در مجموعهٔ «گلهای جاویدان»، حضور یافت و همکاری نزدیکی با هنرمندان آن دوران داشت. 🎶 آثار و سبک از آثار منصور صارمی اجراهای متعدد در همراهی با ارکستر و چند اثر تکنوازی سنتور بهجا مانده است که گوشههایی از روح و اصول موسیقی سنتی ایرانی را منعکس میکند. سبک نوازندگی او تلفیقی از دقت تکنیکی، ذوق موسیقایی و تکیه بر ردیفهای اصیل موسیقی ایرانی بود. t 🗓️ سالهای پایانی منصور صارمی در سال ۱۳۷۸ شمسی درگذشت، اما آثار و اجرای او همچنان برای علاقهمندان موسیقی سنتی ایرانی ارزش تاریخی و هنری دارد.
محمد موسوی زادهٔ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۲۵ در اهواز)، نوازندهٔ نی اهل است. محمد موسوی در دهه ۱۳۶۰، همکاریهای متعددی با پرویز مشکاتیان و محمدرضا شجریان داشت که حاصل آن ضبطهایی خصوصی است که برخی از این آثار به انتشار رسیده است. او در دهه ۱۳۷۰ نیز با آواز شهرام ناظری و گروه استادان موسیقی ایران، آثاری را به اجرا و ضبط رساند. وی در سال ۱۳۸۷ پس از سالها سکوت، کنسرتی در سالن کوچک وزارت کشور برگزار کرد. محمد موسوی به غیر از نی با نواختن سازهای ویلن (به سبک ایرانی) و سهتار نیز آشناست او دارای مدرک درجه یک هنری از وزارت ارشاد و بازنشستهٔ صدا و سیما است در اردیبهشت ۱۳۹۷ به مناسبت هفتاد و دومین سالروز تولد محمد موسوی٬ مراسمی با عنوان «آن نایی دلداده» در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد
علیاصغر بهاری زادهٔ ۱۲۸۴ از استادان موسیقی و نوازندهٔ برجستهٔ کمانچه بود وی در دههٔ ۱۳۶۰ با فرامرز پایور، شهرام ناظری،جلیل شهناز، محمد اسماعیلی و سید محمد موسوی، در «گروه اساتید موسیقی ایران»، همکاری داشت.وی با همکاری با مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران، شاگردان خوبی را تربیت کرد که هر کدام هماکنون یکی از بهترین کمانچهنوازهای کشور میباشند اصغر بهاری نقش مهمی را در روایت تصانیف و نغمههای فراموش شده و مهجور موسیقی ایرانی دارد. چنانچه بسیاری از تصانیف و نغمههایی که اکنون موجود است، مدیون حافظه اوست وی در دههٔ ۶۰، با فرامرز پایور، جلیل شهناز، محمد اسماعیلی و سید محمد موسوی، در گروه اساتید موسیقی ایران همکاری داشت که در این دوران آلبومهای انتظار دل و خلوت گزیده (با صدای محمدرضا شجریان) و لیلی و مجنون، دل شیدا و کنسرت اساتید موسیقی ایران (باصدای شهرام ناظری) اجرا شدند. بهاری، شنبه ۲۰ خرداد ۱۳۷۴ در ۹۰ سالگی درگذشت و در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد
احمد عبادی زاده ۱۲۸۵ خورشیدی در فراهان و فرزند میرزا عبدالله فراهانی و نوهی علیاکبر فراهانی و دایی هوشنگ سیحون، معمار برجسته بود عبادی یکی از مشاهیر موسیقی ایرانی و از برجسته ترین اساتید معاصر ساز سهتار است. هرچند که شهرت وی بیشتر به خاطر مهارت نوازندگی ساز «سهتار» بوده است. عبادی ابداع کننده کوکهای مختلف در سهتار است. وی هنرمندی صاحب سبک و برجسته در عرصه نوازندگی به شمار می رود. او با خوانندگانی مانند غلامحسین بنان و ایرج همکاری داشته است. احمد عبادی با موسیقیدانانی همچون رضاقلیمیرزا ظلی، غلامحسین بنان، حسین قوامی، ایرج، فرامرز پایور، حسن زیرک، حسن کسایی و علی تجویدی همکاری داشت. توجه به مضرابهای پر و نواختن همراه با واخوان از جمله ویژگیهای بارز سبک احمد عبادی به شمار میرود مضرابهای تکسیم و دومضرابها از مشخصههای بارز سبک وی هستند. از دیگر شاخصههای ساز عبادی، بداهه نوازیها و ویبرههای طولانی و گلیساندوهای به موقع است. یکی از کارهای او در نوازندگی سهتار، ابداع کوکهای مختلف در سهتار است که در آلبوم «کوک سهتار» آنها را عرضه کرده است عبادی شاگردان بسیاری تربیت کرد که از میان آنها مهربانو توفیق، بهنام وادانی، بهداد بابایی و سید خلیل عالینژاد را میتوان نام برد. او در رادیو نیز فعالیت میکرد و صفحهها و کاستهای زیادی ضبط کرد از جمله: صفحه آواز شور همراه با رضاقلیمیرزا ظلی، همچنین تکنوازیها و بداههنوازیها و همراهی با نوازندگان و خوانندگان مختلف. همنوازیهای او با غلامحسین بنان، ایرج و محمدرضا شجریان آثار فراوانی را در قالب برنامه گلها به جا گذاشته است. یکی از برنامههای شاخص او از مجموعه گلها، یک شاخه گل شماره ۴۲۸ است.از او همچنین اجراهایی با شهرام ناظری داشته است که برخی از آنها به بصورت دیداری یا شنیداری در دسترس است. چند اثر محفلی نیز از او و شجریان به یادگار مانده است. آلبوم تکنوازی سهتار (انتشارات ماهور) و چکاوک (مؤسسهٔ فرهنگی هنری رنگینکمان) از جمله آثار منتشرشده اوست وی در اواخر عمر به سرطان روده دچار شد و پس از یک دورهٔ بیماری در سال ۱۳۷۱ درگذشت. آرامگاه وی در امامزاده طاهر واقع شده است
حبیبالله بدیعی در ۴ فروردین ۱۳۱۲ در روستای ازانده از توابع شهرستان سوادکوه متولد شد او از سال ۱۳۲۹ به عنوان تکنواز با برنامه موسیقی ارتش همکاری کرد و سال بعد بود که رسماً وارد ارکستر ابراهیم منصوری شد. حبیبالله بدیعی در سال ۱۳۳۱ در فیلم «ولگرد» صدای قوامی و شمس را با ویلن همراهی کرد. در سالهای ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۴ ارکستر کوچکی تشکیل داد که خوانندهٔ آن شمس بود همکاری هنری وی با شمس بالاخره منجر به ازدواج این دو شد. ازدواجی که حواشی بسیار داشت و سرانجام به طلاق انجامید این ارکستر تا پایان سال ۱۳۳۶ هر شب جمعه برنامهٔ رادیویی داشت. یک سال بعد وی وارد برنامه گلها شد و با خوانندگانی چون مرضیه، الهه، پوران، دلکش و رؤیا و شمس همکاری کرد. وی حدود ۲۰۰ آهنگ ساختهاست که یکی از معروفترین آنها کعبه دلها با صدای الهه است حبیبالله بدیعی در نواختن دستگاهها و گوشههای آواز قدرت و توانایی قابل ملاحظهای داشت کتاب «کماندار زریندست» نوشتهٔ مهران حبیبینژاد، دربارهٔ زندگی حبیبالله بدیعی و نگاهی گذرا به زندگی و آثار او است حبیبالله بدیعی در ۲۷ مهر ۱۳۷۱ در سن ۵۹ سالگی به دلیل بیماری قلبی در بیمارستان توس تهران درگذشت و پیکر وی را در امامزاده طاهر (کرج) به خاک سپردند حبیبالله بدیعی علاوه بر تکنوازی، آهنگهای بسیاری ساخت که اکثر آنها با اقبال روبرو شدند. او حدود یکصد و پنجاه قطعه ساخت از جمله: کعبه دلها، فریاد از این دل، افسانه عشق، دل بی گناه، الهی بمونی، افسانه زندگی، جاودانه، رفته بودم، افسانه کمتر، شعله سرکش، در آتشم، مهربان شو، سنگ صبور و زندگی من
جزئیاتی از این هنرمند یافت نشد!
پرویز صدیقی پارسی مشهور به پرویز یاحقّی متولد ۳۱ شهریور ۱۳۱۴ – درگذشتهٔ ۱۳ بهمن ۱۳۸۵) می باشد موسیقیدان، آهنگساز و نوازندهٔ ویولن اهل ایران بود وی از کودکی نزد دایی خود حسین یاحقی زندگی میکرد و موسیقی را نزد او آموخت آثار پرویز یاحقی دربرگیرنده مجموعههای تکنوازی ویولن، همنوازی و ترانههایی است که با آوای خوانندگان ایرانی به ویژه با صدای مرضیه، دلکش، الهه و حمیرا (بیشتر در برنامه گلهای رادیو ایران) خوانده شدهاست یاحقی در چند سال آخر عمر خود به علت مصدومیت قادر به نوازندگی نبود و این قضیه لطمه روحی شدیدی به او وارد کرد. پرویز یاحقی، ۱۳ بهمن ۱۳۸۵ در سن ۷۱ سالگی به علت ایست قلبی در خانهٔ خود در تهران درگذشت. پیکر بیجان او پس از سه روز توسط دوستانش از منزلش خارج و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد
[[ comment.description ]]
[[ reply.description ]]