25 - دشتی۴: قسمت هفتم
واریوس آرتیست
0:00
خانه / آهنگ ها / بی کلام / منصور صارمی ، مجید نجاحی ، همایون خرم ، احمد عبادی ، حبیب اله بدیعی ، جلیل شهناز ، اسداله ملک ، پرویز یاحقی / آلبوم واریوس آرتیست هنر بداهه نوازی اساتید ایران دشتی ۵
واریوس آرتیست
0:00
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
آلبوم واریوس آرتیست هنر بداهه نوازی اساتید ایران دشتی ۵
تاریخ ثبت: 1372/2/30
نویسنده: mifa admin
منصور صارمی (زاده ۱۳۱۳ شمسی – درگذشته ۱۳۷۸ شمسی) نوازندهٔ سنتور و از برجستهترین исполнکنندگان موسیقی سنتی ایرانی بود 🧑🎤 زندگی و آغاز هنر منصور صارمی در سال ۱۳۱۳ شمسی در شهر رشت متولد شد. در کودکی پدرش را از دست داد و همراه خانواده به تهران آمد. در همان دوران با ساز سنتور آشنا شد و با پشتکار آغاز به تمرین کرد؛ بهطوری که به سرعت در نوازندگی پیشرفت کرد و از همان نوجوانی به یکی از استعدادهای شناختهشده در موسیقی سنتی تبدیل شد. 🎵 آموزش و فعالیت صارمی نوازندگی سنتور را بهصورت خودآموخته آغاز کرد و در ادامه از درسهای استادان موسیقی و همچنین آموزشهای ردیف موسیقی ایرانی بهره برد. او بهعنوان یکی از سنتورنوازان برجسته در برنامههای رادیو و تلویزیون ایران، بهویژه در مجموعهٔ «گلهای جاویدان»، حضور یافت و همکاری نزدیکی با هنرمندان آن دوران داشت. 🎶 آثار و سبک از آثار منصور صارمی اجراهای متعدد در همراهی با ارکستر و چند اثر تکنوازی سنتور بهجا مانده است که گوشههایی از روح و اصول موسیقی سنتی ایرانی را منعکس میکند. سبک نوازندگی او تلفیقی از دقت تکنیکی، ذوق موسیقایی و تکیه بر ردیفهای اصیل موسیقی ایرانی بود. t 🗓️ سالهای پایانی منصور صارمی در سال ۱۳۷۸ شمسی درگذشت، اما آثار و اجرای او همچنان برای علاقهمندان موسیقی سنتی ایرانی ارزش تاریخی و هنری دارد.
مجید نجاحی (زاده بهمن ۱۳۱۳ شمسی در تهران – درگذشته ۱۱ مرداد ۱۳۹۵) از استادان برجسته سنتور و موسیقی کلاسیک ایرانی بود که نقش مهمی در حفظ و ترویج موسیقی اصیل ایرانی ایفا کرد. 🎶 آغاز زندگی و موسیقی مجید نجاحی در بهمن ۱۳۱۳ شمسی در تهران به دنیا آمد و از نوجوانی به موسیقی سنتی ایرانی علاقهمند شد. او سنتور را خودآموخته آغاز کرد و در ادامه از استادان مختلف و تجربههای عملی بهره برد تا به یکی از نوازندگان صاحبسبک سنتور تبدیل شود. 📻 فعالیت حرفهای نجاحی در دهههای ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ شمسی با برنامههای معتبر رادیویی مانند رادیو گلها همکاری داشت و اجراهایش در این برنامهها جایگاه او را در موسیقی سنتی تثبیت کرد. او قطعات متعددی را در قالب تکنوازی یا همراهی با دیگر هنرمندان اجرا کرد و در انتقال سبکهای قدیم ـ جدید سنتور نقش مؤثری داشت. 🎵 سبک و جایگاه نوازندگی مجید نجاحی با ترکیب ملودیهای سنتی ایرانی و بیان هنری خاص، از تکنیک و احساس بهرهمند بود و بهعنوان یکی از چهرههای برجسته موسیقی سنتی شناخته میشود. آثار او همچنان بهعنوان مرجعی برای نوازندگان سنتور و دوستداران موسیقی اصیل ایرانی مورد توجه است. بالاترین 🗓️ سالهای پایانی پس از سالها حضور در موسیقی، مجید نجاحی در سن ۸۲ سالگی در سال ۱۳۹۵ شمسی درگذشت
جزئیاتی از این هنرمند یافت نشد!
احمد عبادی زاده ۱۲۸۵ خورشیدی در فراهان و فرزند میرزا عبدالله فراهانی و نوهی علیاکبر فراهانی و دایی هوشنگ سیحون، معمار برجسته بود عبادی یکی از مشاهیر موسیقی ایرانی و از برجسته ترین اساتید معاصر ساز سهتار است. هرچند که شهرت وی بیشتر به خاطر مهارت نوازندگی ساز «سهتار» بوده است. عبادی ابداع کننده کوکهای مختلف در سهتار است. وی هنرمندی صاحب سبک و برجسته در عرصه نوازندگی به شمار می رود. او با خوانندگانی مانند غلامحسین بنان و ایرج همکاری داشته است. احمد عبادی با موسیقیدانانی همچون رضاقلیمیرزا ظلی، غلامحسین بنان، حسین قوامی، ایرج، فرامرز پایور، حسن زیرک، حسن کسایی و علی تجویدی همکاری داشت. توجه به مضرابهای پر و نواختن همراه با واخوان از جمله ویژگیهای بارز سبک احمد عبادی به شمار میرود مضرابهای تکسیم و دومضرابها از مشخصههای بارز سبک وی هستند. از دیگر شاخصههای ساز عبادی، بداهه نوازیها و ویبرههای طولانی و گلیساندوهای به موقع است. یکی از کارهای او در نوازندگی سهتار، ابداع کوکهای مختلف در سهتار است که در آلبوم «کوک سهتار» آنها را عرضه کرده است عبادی شاگردان بسیاری تربیت کرد که از میان آنها مهربانو توفیق، بهنام وادانی، بهداد بابایی و سید خلیل عالینژاد را میتوان نام برد. او در رادیو نیز فعالیت میکرد و صفحهها و کاستهای زیادی ضبط کرد از جمله: صفحه آواز شور همراه با رضاقلیمیرزا ظلی، همچنین تکنوازیها و بداههنوازیها و همراهی با نوازندگان و خوانندگان مختلف. همنوازیهای او با غلامحسین بنان، ایرج و محمدرضا شجریان آثار فراوانی را در قالب برنامه گلها به جا گذاشته است. یکی از برنامههای شاخص او از مجموعه گلها، یک شاخه گل شماره ۴۲۸ است.از او همچنین اجراهایی با شهرام ناظری داشته است که برخی از آنها به بصورت دیداری یا شنیداری در دسترس است. چند اثر محفلی نیز از او و شجریان به یادگار مانده است. آلبوم تکنوازی سهتار (انتشارات ماهور) و چکاوک (مؤسسهٔ فرهنگی هنری رنگینکمان) از جمله آثار منتشرشده اوست وی در اواخر عمر به سرطان روده دچار شد و پس از یک دورهٔ بیماری در سال ۱۳۷۱ درگذشت. آرامگاه وی در امامزاده طاهر واقع شده است
حبیبالله بدیعی در ۴ فروردین ۱۳۱۲ در روستای ازانده از توابع شهرستان سوادکوه متولد شد او از سال ۱۳۲۹ به عنوان تکنواز با برنامه موسیقی ارتش همکاری کرد و سال بعد بود که رسماً وارد ارکستر ابراهیم منصوری شد. حبیبالله بدیعی در سال ۱۳۳۱ در فیلم «ولگرد» صدای قوامی و شمس را با ویلن همراهی کرد. در سالهای ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۴ ارکستر کوچکی تشکیل داد که خوانندهٔ آن شمس بود همکاری هنری وی با شمس بالاخره منجر به ازدواج این دو شد. ازدواجی که حواشی بسیار داشت و سرانجام به طلاق انجامید این ارکستر تا پایان سال ۱۳۳۶ هر شب جمعه برنامهٔ رادیویی داشت. یک سال بعد وی وارد برنامه گلها شد و با خوانندگانی چون مرضیه، الهه، پوران، دلکش و رؤیا و شمس همکاری کرد. وی حدود ۲۰۰ آهنگ ساختهاست که یکی از معروفترین آنها کعبه دلها با صدای الهه است حبیبالله بدیعی در نواختن دستگاهها و گوشههای آواز قدرت و توانایی قابل ملاحظهای داشت کتاب «کماندار زریندست» نوشتهٔ مهران حبیبینژاد، دربارهٔ زندگی حبیبالله بدیعی و نگاهی گذرا به زندگی و آثار او است حبیبالله بدیعی در ۲۷ مهر ۱۳۷۱ در سن ۵۹ سالگی به دلیل بیماری قلبی در بیمارستان توس تهران درگذشت و پیکر وی را در امامزاده طاهر (کرج) به خاک سپردند حبیبالله بدیعی علاوه بر تکنوازی، آهنگهای بسیاری ساخت که اکثر آنها با اقبال روبرو شدند. او حدود یکصد و پنجاه قطعه ساخت از جمله: کعبه دلها، فریاد از این دل، افسانه عشق، دل بی گناه، الهی بمونی، افسانه زندگی، جاودانه، رفته بودم، افسانه کمتر، شعله سرکش، در آتشم، مهربان شو، سنگ صبور و زندگی من
جلیل شهناز در سال ۱۳۰۰ در اصفهان به دنیا آمد. تقریباً همه اعضای خانواده وی با موسیقی آشنایی داشتند و در رشتههای مختلف هنر از جمله تار، سهتار، سنتور و کمانچه به مقام استادی رسیدند. پدرش «شعبانخان» علاقه وافری به موسیقی اصیل ایرانی داشت و علاوه بر تار که ساز اختصاصی او بود، سهتار و سنتور هم مینواخت .وی در دههٔ ۱۳۶۰ همراه با فرامرز پایور (سنتور)، علی اصغر بهاری (کمانچه)، محمد اسماعیلی (تنبک) و سید محمد موسوی (نی) «گروه اساتید موسیقی ایران» را تشکیل داد و با این گروه، مسافرتهای متعددی به کشورهای اروپایی، آسیایی و آمریکا داشت آلبوم کنسرت اساتید موسیقی ایران با آواز شهرام ناظری یکی از حاصلهای این همکاری است ی در سال ۱۳۸۳ به عنوان چهره ماندگار هنر و موسیقی برگزیده شد همچنین در ۲۷ تیر سال ۱۳۸۳، مدرک درجه یک هنری (معادل دکترا) برای تجلیل از یک عمر فعالیت هنری به جلیل شهناز اهدا شد. در سال ۱۳۸۷ محمدرضا شجریان، گروهی را که با آن کار میکرد، به افتخار جلیل شهناز، گروه شهناز نام گذاشت جلیل شهناز پس از تحمل یک دوره بیماری و همچنین به دلیل کهولت سن در صبح روز دوشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۲ در سن ۹۲ سالگی در بیمارستان آراد درگذشت
جزئیاتی از این هنرمند یافت نشد!
پرویز صدیقی پارسی مشهور به پرویز یاحقّی متولد ۳۱ شهریور ۱۳۱۴ – درگذشتهٔ ۱۳ بهمن ۱۳۸۵) می باشد موسیقیدان، آهنگساز و نوازندهٔ ویولن اهل ایران بود وی از کودکی نزد دایی خود حسین یاحقی زندگی میکرد و موسیقی را نزد او آموخت آثار پرویز یاحقی دربرگیرنده مجموعههای تکنوازی ویولن، همنوازی و ترانههایی است که با آوای خوانندگان ایرانی به ویژه با صدای مرضیه، دلکش، الهه و حمیرا (بیشتر در برنامه گلهای رادیو ایران) خوانده شدهاست یاحقی در چند سال آخر عمر خود به علت مصدومیت قادر به نوازندگی نبود و این قضیه لطمه روحی شدیدی به او وارد کرد. پرویز یاحقی، ۱۳ بهمن ۱۳۸۵ در سن ۷۱ سالگی به علت ایست قلبی در خانهٔ خود در تهران درگذشت. پیکر بیجان او پس از سه روز توسط دوستانش از منزلش خارج و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد
[[ comment.description ]]
[[ reply.description ]]