02 - Eshgh-o-Masti
غلامحسین بنان
0:00
خانه / آهنگ ها / سنتی / جواد معروفی ، جلیل شهناز ، غلامحسین بنان / آلبوم غلامحسین بنان شاخه گل ۱۲ ( عشق و مستی )
آلبوم غلامحسین بنان شاخه گل ۱۲ ( عشق و مستی )
تاریخ ثبت: 1389/9/8
نویسنده: mifa admin
جواد معروفی در ۱۵ مرداد ۱۲۹۱ در تهران به دنیا آمد. پدرش موسی معروفی، از شاگردان برجسته درویش خان بود و مادرش «عذرا» نام داشت. مادرش در کودکی او درگذشت و او در خانوادهٔ پدری بزرگ شد. تحصیل و آغاز فعالیت آموزش موسیقی را ابتدا نزد پدر آغاز کرد؛ وی تار و سپس ویولن مینواخت. در ۱۴ سالگی به هنرستان موسیقی، تحت مدیریت علینقی وزیری وارد شد و پیانو را نزد خانم تاتیانا خاراطیان آموخت. او در کنار موسیقی غربی، موسیقی ایرانی را نیز فراگرفت و تلاش کرد این دو را با هم تلفیق کند. فعالیت هنری و تاثیرگذاری در سال ۱۳۱۲ (سن حدود ۲۱ سال) برای وزارت فرهنگ استخدام شد و به تدریس موسیقی پرداخت. از سال ۱۳۱۹ با تأسیس رادیو ایران همکاری کرد، هم بهعنوان نوازندهٔ پیانو و هم رهبر ارکستر. در سال ۱۳۳۲ به سمت سرپرستی موسیقی رادیو و عضویت در شورای عالی موسیقی منصوب شد. یکی از برجستهترین فعالیتهایش، رهبری ارکستر گلها بود و تنظیمکنندهٔ آثار زیادی از آهنگسازان مطرح موسیقی ایرانی شد. سبک هنری و ویژگیها معروفی از جملهٔ نخستین کسانی بود که موسیقی ایرانی را برای پیانو تنظیم کرد و در این زمینه پیشگام بود. او اعتقاد داشت که ابتدا باید نوازندهٔ پیانو تسلط پیدا کند (موسیقی غربی) تا بعد موسیقی ایرانی را بیاموزد: > «موسیقی ایرانی را وقتی به شاگرد درس میدهیم که دست روان داشته باشد و موسیقی کلاسیک را زده باشد... بعداً موسیقی ایرانی به او درس میدهیم، چون موسیقی ایرانی تکنیک مفصلی دارد.» آثار او ملودی ساده، زیبا و در عین حال تکنیکی داشتند؛ بسیاری از آهنگهایش هنوز شنیده میشوند. شاگردان و آموزش او در دانشگاه و هنرستان به تدریس پرداخت و شاگردان مشهور زیادی داشت، از جمله انوشیروان روحانی، اردشیر روحانی، افلیا پرتو، مهین زرینپنجه و ساسان محبی. ازدواج و زندگی شخصی در سن ۱۸ سالگی با «شمسالزمان» ازدواج کرد. حاصل ازدواج چهار فرزند بهنامهای منوچهر، شکوهالزمان (گیتی)، ژیلا و فرهاد بود. آثار مهم از قطعات معروف او میتوان به «خوابهای طلایی»، «رنگ اصفهان»، «چه شورها» و بسیاری دیگر اشاره کرد. او آلبومها و تنظیمات بسیاری منتشر کرد و تأثیر زیادی در مسیری که پیانو در موسیقی ایرانی طی کرد، داشت. درگذشت جواد معروفی در بامداد سهشنبه ۱۶ آذر ۱۳۷۲ در تهران درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشتزهرا به خاک سپرده شد. میراث و اهمیت همچنان بهعنوان یکی از چهرههای کلیدی موسیقی نوین ایران شناخته میشود و نامش با پیانو در موسیقی ایرانی پیوند خورده است. آثار او در مدارس موسیقی، آموزشگاهها، و میان پیانیستهای ایرانی منبع الهام باقی ماندهاند. نوآوری او در تلفیق موسیقی غربی و ایرانی، راه تازهای در نوازندگی پیانو در ایران گشود.
جلیل شهناز در سال ۱۳۰۰ در اصفهان به دنیا آمد. تقریباً همه اعضای خانواده وی با موسیقی آشنایی داشتند و در رشتههای مختلف هنر از جمله تار، سهتار، سنتور و کمانچه به مقام استادی رسیدند. پدرش «شعبانخان» علاقه وافری به موسیقی اصیل ایرانی داشت و علاوه بر تار که ساز اختصاصی او بود، سهتار و سنتور هم مینواخت .وی در دههٔ ۱۳۶۰ همراه با فرامرز پایور (سنتور)، علی اصغر بهاری (کمانچه)، محمد اسماعیلی (تنبک) و سید محمد موسوی (نی) «گروه اساتید موسیقی ایران» را تشکیل داد و با این گروه، مسافرتهای متعددی به کشورهای اروپایی، آسیایی و آمریکا داشت آلبوم کنسرت اساتید موسیقی ایران با آواز شهرام ناظری یکی از حاصلهای این همکاری است ی در سال ۱۳۸۳ به عنوان چهره ماندگار هنر و موسیقی برگزیده شد همچنین در ۲۷ تیر سال ۱۳۸۳، مدرک درجه یک هنری (معادل دکترا) برای تجلیل از یک عمر فعالیت هنری به جلیل شهناز اهدا شد. در سال ۱۳۸۷ محمدرضا شجریان، گروهی را که با آن کار میکرد، به افتخار جلیل شهناز، گروه شهناز نام گذاشت جلیل شهناز پس از تحمل یک دوره بیماری و همچنین به دلیل کهولت سن در صبح روز دوشنبه ۲۷ خرداد ۱۳۹۲ در سن ۹۲ سالگی در بیمارستان آراد درگذشت
غلامحسین بنان (زادهٔ ۱۰ اردیبهشت ۱۲۹۰ – درگذشتهٔ ۸ اسفند ۱۳۶۴) خوانندهٔ موسیقی دستگاهی ایرانی بود. او از سال ۱۳۰۶ تا سال ۱۳۴۷ در زمینهٔ موسیقی فعالیت داشت. او عضو شورای موسیقی رادیو، استاد آواز هنرستان موسیقی تهران و بنیانگذار انجمن موسیقی ایران بود. بنان نخستین خوانندهٔ ایرانی آشنا با خط بینالمللی موسیقی (نُت) بود جنس صدای وی از نوع باریتون بود. ترانههایی از جمله بهار دلنشین، الهه ناز و سرود ای ایران از آثار شناختهشده با صدای بنان هستند.بنان نتیجه محمدشاه قاجار است پدرش کریمخان بنانالدوله نوری و مادرش شرفالسلطنه دختر شاهزاده محمدتقی میرزا رکنالدوله برادر ناصرالدین شاه بود. او در یازدهسالگی آواز را نزد مرتضی نیداود آموخت. ضیاءالذاکرین و سیف دیگر مربیان آواز وی بودند غلامحسین بنان در غروب ۸ اسفندماه ۱۳۶۴ خورشیدی، در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و برخلاف وصیتش که مایل بود در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شود، در دهم اسفند، در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. او مدتها از بیماری دستگاه گوارش و افسردگی رنج میبرد
[[ comment.description ]]
[[ reply.description ]]