نوای نی
غلامحسین بنان
0:00
خانه / آهنگ ها / سنتی / مرتضی محجوبی ، حسن کسائی ، غلامحسین بنان / غلامحسین بنان نوای نی
غلامحسین بنان نوای نی
غلامحسین بنان نوای نی
Banan - Navaye Ney
تاریخ ثبت: 1394/1/12
نویسنده: میفا موزیک
نام: مرتضی محجوبی (معروف به مرتضیخان محجوبی) • تولد: ۱۲۷۸ خورشیدی (حدود ۱۹۰۰ میلادی) در تهران • درگذشت: ۱ فروردین ۱۳۴۴ خورشیدی (سال ۱۹۶۵) • شغل: نوازنده پیانو، آهنگساز و از پایهگذاران موسیقی ملی ایران چرا مهمه؟ در دورهای که پیانو رو بیشتر به عنوان ساز غربی میشناختن، او پیانو رو به شکل موسیقی ایرانی نواخت و به این ساز روح سنتی داد. کارش باعث شد پیانو جزئی از موسیقی ملی ایران بشه. مسیر هنری از کودکی با پیانو آشنا شد و ده ساله که بود همراه با صدای عارف قزوینی نوازندگی کنسرت انجام داد. از سالهای اولیه رادیو تهران با برنامهی «گلها» همکاری داشت و سالها به عنوان تکنواز پیانو شناخته میشد. سبک و نوآوری او نت رسمی غربی نمیدانست، ولی یه روش نتنویسی ایرانی ابداع کرد که شبیه نتهای سنتی «خط سیاق» بود. سبک نوازندگیاش تلفیقی از موسیقی ایرانی و پیانو بود و به گفته اهل موسیقی، اجرای او تو نواختن پیانو با کوک دقیق و احساسی خاص همراه بود. آثار معروف مرتضی محجوبی تصانیف و پیشدرآمدهای زیادی واسه موسیقی ایرانی ساخته که بعدها با صدای خوانندگان شاخص مثل غلامحسین بنان ضبط شده. از جمله آثارش: • «من از روز ازل دیوانه بودم» • «نوای نی» • «کاروان» • «هجران» و چندین قطعهی ماندگار دیگه که در رپرتوار موسیقی سنتی ایران جایگاه ویژهای دارن. Beytoote میراث هنری جایگاهش تو برنامهی «گلها» یکی از ستونهای موسیقی ایرانیه و آثارش هنوز الهامبخش هنرمندان سنتیه. بعد از مرگش، شاگردها و موسیقیدانها آثار و روشش رو حفظ و منتشر کردن
حسن کسایی (زادهٔ ۳ مهر ۱۳۰۷ در اصفهان – درگذشتهٔ ۲۵ خرداد ۱۳۹۱ در اصفهان) از برجستهترین نوازندگان و موسیقیدانان سنتی ایرانی بود که در عرصهٔ نواختن ساز «نی» و «سهتار» شهرت جهانی داشت. او از بنیانگذاران مکتب موسیقی اصفهان به شمار میرود و در اعتلای موسیقی دستگاهی ایران نقش بسزایی ایفا کرد. دوران کودکی و آموزشهای اولیه حسن کسایی در خانوادهای تاجرپیشه در اصفهان به دنیا آمد. پدرش، حاج سید جواد کسایی، به دلیل علاقهمندی به موسیقی، محفلهای هنری در منزل خود ترتیب میداد که باعث آشنایی حسن با بزرگان موسیقی همچون جلالالدین تاج اصفهانی، غلامحسین سارنج، خاندان شهناز و ادیب خوانساری شد. در سن ۱۲ سالگی، پس از شنیدن صدای نی از یک نوازنده دورهگرد، به این ساز علاقهمند شد و در سال ۱۳۲۰ برای آموزش نی به محضر استاد مهدی نوایی رفت. همزمان، در محضر استاد ابوالحسن صبا به فراگیری ردیفهای موسیقی ایرانی پرداخت. سبک و ویژگیهای هنری استاد کسایی با بهرهگیری از تکنیکهای بداههنوازی و تسلط بر ردیفهای موسیقی دستگاهی، توانست صدای نی را به یکی از دلنشینترین و تأثیرگذارترین صداها در موسیقی ایرانی تبدیل کند. او برای اولین بار دستگاههای «چهارگاه»، «اصفهان»، «نوا» و «راست پنجگاه» را با کوک دقیق و به صورت کامل اجرا کرد. آثار او در نواختن نی، الگویی برای نسلهای بعدی نوازندگان این ساز شد. فعالیتهای آموزشی و فرهنگی حسن کسایی سالها در اصفهان به تدریس موسیقی پرداخت و شاگردان برجستهای چون حسین عمومی و مسعود عربچنگ را تربیت کرد. او در عرصهٔ پژوهش نیز فعال بود و با نگارش مقالات و برگزاری کارگاههای آموزشی، به معرفی و ترویج موسیقی ایرانی پرداخت. جوایز و افتخارات در سال ۱۳۷۷، استاد کسایی نشان درجه یک هنر را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی دریافت کرد. او همچنین در جشنوارههای بینالمللی موسیقی در کشورهای مختلف شرکت کرد و با هنرنماییهای خود، موسیقی ایرانی را به جهانیان معرفی نمود. درگذشت استاد حسن کسایی در ۲۵ خرداد ۱۳۹۱ در اصفهان درگذشت. مراسم تشییع پیکر او با حضور هنرمندان و علاقهمندان به موسیقی ایرانی در اصفهان برگزار شد و یاد و خاطرهٔ او همچنان در دلها زنده است
غلامحسین بنان (زادهٔ ۱۰ اردیبهشت ۱۲۹۰ – درگذشتهٔ ۸ اسفند ۱۳۶۴) خوانندهٔ موسیقی دستگاهی ایرانی بود. او از سال ۱۳۰۶ تا سال ۱۳۴۷ در زمینهٔ موسیقی فعالیت داشت. او عضو شورای موسیقی رادیو، استاد آواز هنرستان موسیقی تهران و بنیانگذار انجمن موسیقی ایران بود. بنان نخستین خوانندهٔ ایرانی آشنا با خط بینالمللی موسیقی (نُت) بود جنس صدای وی از نوع باریتون بود. ترانههایی از جمله بهار دلنشین، الهه ناز و سرود ای ایران از آثار شناختهشده با صدای بنان هستند.بنان نتیجه محمدشاه قاجار است پدرش کریمخان بنانالدوله نوری و مادرش شرفالسلطنه دختر شاهزاده محمدتقی میرزا رکنالدوله برادر ناصرالدین شاه بود. او در یازدهسالگی آواز را نزد مرتضی نیداود آموخت. ضیاءالذاکرین و سیف دیگر مربیان آواز وی بودند غلامحسین بنان در غروب ۸ اسفندماه ۱۳۶۴ خورشیدی، در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و برخلاف وصیتش که مایل بود در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شود، در دهم اسفند، در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. او مدتها از بیماری دستگاه گوارش و افسردگی رنج میبرد
[[ comment.description ]]
[[ reply.description ]]