02 - Man az rooz-e-Azal
غلامحسین بنان
0:00
خانه / آهنگ ها / سنتی / مرتضی محجوبی ، جواد معروفی ، غلامحسین بنان / آلبوم غلامحسین بنان شاخه گل ۲ ( من از روز ازل )
آلبوم علامحسین بنان شاخه گل ۲ ( من از روز ازل )
آلبوم علامحسین بنان شاخه گل ۲ ( من از روز ازل )
Gholamhosein Banan Shakhe Gol 2 ( Man az Rooze Azal )
تاریخ ثبت: 1370/1/19
نویسنده: mifa admin
نام: مرتضی محجوبی (معروف به مرتضیخان محجوبی) • تولد: ۱۲۷۸ خورشیدی (حدود ۱۹۰۰ میلادی) در تهران • درگذشت: ۱ فروردین ۱۳۴۴ خورشیدی (سال ۱۹۶۵) • شغل: نوازنده پیانو، آهنگساز و از پایهگذاران موسیقی ملی ایران چرا مهمه؟ در دورهای که پیانو رو بیشتر به عنوان ساز غربی میشناختن، او پیانو رو به شکل موسیقی ایرانی نواخت و به این ساز روح سنتی داد. کارش باعث شد پیانو جزئی از موسیقی ملی ایران بشه. مسیر هنری از کودکی با پیانو آشنا شد و ده ساله که بود همراه با صدای عارف قزوینی نوازندگی کنسرت انجام داد. از سالهای اولیه رادیو تهران با برنامهی «گلها» همکاری داشت و سالها به عنوان تکنواز پیانو شناخته میشد. سبک و نوآوری او نت رسمی غربی نمیدانست، ولی یه روش نتنویسی ایرانی ابداع کرد که شبیه نتهای سنتی «خط سیاق» بود. سبک نوازندگیاش تلفیقی از موسیقی ایرانی و پیانو بود و به گفته اهل موسیقی، اجرای او تو نواختن پیانو با کوک دقیق و احساسی خاص همراه بود. آثار معروف مرتضی محجوبی تصانیف و پیشدرآمدهای زیادی واسه موسیقی ایرانی ساخته که بعدها با صدای خوانندگان شاخص مثل غلامحسین بنان ضبط شده. از جمله آثارش: • «من از روز ازل دیوانه بودم» • «نوای نی» • «کاروان» • «هجران» و چندین قطعهی ماندگار دیگه که در رپرتوار موسیقی سنتی ایران جایگاه ویژهای دارن. Beytoote میراث هنری جایگاهش تو برنامهی «گلها» یکی از ستونهای موسیقی ایرانیه و آثارش هنوز الهامبخش هنرمندان سنتیه. بعد از مرگش، شاگردها و موسیقیدانها آثار و روشش رو حفظ و منتشر کردن
جواد معروفی در ۱۵ مرداد ۱۲۹۱ در تهران به دنیا آمد. پدرش موسی معروفی، از شاگردان برجسته درویش خان بود و مادرش «عذرا» نام داشت. مادرش در کودکی او درگذشت و او در خانوادهٔ پدری بزرگ شد. تحصیل و آغاز فعالیت آموزش موسیقی را ابتدا نزد پدر آغاز کرد؛ وی تار و سپس ویولن مینواخت. در ۱۴ سالگی به هنرستان موسیقی، تحت مدیریت علینقی وزیری وارد شد و پیانو را نزد خانم تاتیانا خاراطیان آموخت. او در کنار موسیقی غربی، موسیقی ایرانی را نیز فراگرفت و تلاش کرد این دو را با هم تلفیق کند. فعالیت هنری و تاثیرگذاری در سال ۱۳۱۲ (سن حدود ۲۱ سال) برای وزارت فرهنگ استخدام شد و به تدریس موسیقی پرداخت. از سال ۱۳۱۹ با تأسیس رادیو ایران همکاری کرد، هم بهعنوان نوازندهٔ پیانو و هم رهبر ارکستر. در سال ۱۳۳۲ به سمت سرپرستی موسیقی رادیو و عضویت در شورای عالی موسیقی منصوب شد. یکی از برجستهترین فعالیتهایش، رهبری ارکستر گلها بود و تنظیمکنندهٔ آثار زیادی از آهنگسازان مطرح موسیقی ایرانی شد. سبک هنری و ویژگیها معروفی از جملهٔ نخستین کسانی بود که موسیقی ایرانی را برای پیانو تنظیم کرد و در این زمینه پیشگام بود. او اعتقاد داشت که ابتدا باید نوازندهٔ پیانو تسلط پیدا کند (موسیقی غربی) تا بعد موسیقی ایرانی را بیاموزد: > «موسیقی ایرانی را وقتی به شاگرد درس میدهیم که دست روان داشته باشد و موسیقی کلاسیک را زده باشد... بعداً موسیقی ایرانی به او درس میدهیم، چون موسیقی ایرانی تکنیک مفصلی دارد.» آثار او ملودی ساده، زیبا و در عین حال تکنیکی داشتند؛ بسیاری از آهنگهایش هنوز شنیده میشوند. شاگردان و آموزش او در دانشگاه و هنرستان به تدریس پرداخت و شاگردان مشهور زیادی داشت، از جمله انوشیروان روحانی، اردشیر روحانی، افلیا پرتو، مهین زرینپنجه و ساسان محبی. ازدواج و زندگی شخصی در سن ۱۸ سالگی با «شمسالزمان» ازدواج کرد. حاصل ازدواج چهار فرزند بهنامهای منوچهر، شکوهالزمان (گیتی)، ژیلا و فرهاد بود. آثار مهم از قطعات معروف او میتوان به «خوابهای طلایی»، «رنگ اصفهان»، «چه شورها» و بسیاری دیگر اشاره کرد. او آلبومها و تنظیمات بسیاری منتشر کرد و تأثیر زیادی در مسیری که پیانو در موسیقی ایرانی طی کرد، داشت. درگذشت جواد معروفی در بامداد سهشنبه ۱۶ آذر ۱۳۷۲ در تهران درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشتزهرا به خاک سپرده شد. میراث و اهمیت همچنان بهعنوان یکی از چهرههای کلیدی موسیقی نوین ایران شناخته میشود و نامش با پیانو در موسیقی ایرانی پیوند خورده است. آثار او در مدارس موسیقی، آموزشگاهها، و میان پیانیستهای ایرانی منبع الهام باقی ماندهاند. نوآوری او در تلفیق موسیقی غربی و ایرانی، راه تازهای در نوازندگی پیانو در ایران گشود.
غلامحسین بنان (زادهٔ ۱۰ اردیبهشت ۱۲۹۰ – درگذشتهٔ ۸ اسفند ۱۳۶۴) خوانندهٔ موسیقی دستگاهی ایرانی بود. او از سال ۱۳۰۶ تا سال ۱۳۴۷ در زمینهٔ موسیقی فعالیت داشت. او عضو شورای موسیقی رادیو، استاد آواز هنرستان موسیقی تهران و بنیانگذار انجمن موسیقی ایران بود. بنان نخستین خوانندهٔ ایرانی آشنا با خط بینالمللی موسیقی (نُت) بود جنس صدای وی از نوع باریتون بود. ترانههایی از جمله بهار دلنشین، الهه ناز و سرود ای ایران از آثار شناختهشده با صدای بنان هستند.بنان نتیجه محمدشاه قاجار است پدرش کریمخان بنانالدوله نوری و مادرش شرفالسلطنه دختر شاهزاده محمدتقی میرزا رکنالدوله برادر ناصرالدین شاه بود. او در یازدهسالگی آواز را نزد مرتضی نیداود آموخت. ضیاءالذاکرین و سیف دیگر مربیان آواز وی بودند غلامحسین بنان در غروب ۸ اسفندماه ۱۳۶۴ خورشیدی، در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و برخلاف وصیتش که مایل بود در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شود، در دهم اسفند، در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. او مدتها از بیماری دستگاه گوارش و افسردگی رنج میبرد
[[ comment.description ]]
[[ reply.description ]]