25 - ابوعطا۴: قسمت هفتم
واریوس آرتیست
0:00
خانه / آهنگ ها / بی کلام / رضا ورزنده ، منصور نریمان ، مجید نجاحی ، سید محمد موسوی ، فرهنگ شریف ، احمد عبادی ، اسداله ملک ، پرویز یاحقی / آلبوم واریوس آرتیست هنر بداهه نوازی اساتید ایران ابوعطا ۴
واریوس آرتیست
0:00
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
واریوس آرتیست
آلبوم واریوس آرتیست هنر بداهه نوازی اساتید ایران ابوعطا ۴
تاریخ ثبت: 1372/4/31
نویسنده: mifa admin
بیوگرافی رضا ورزنده رضا ورزنده (نام اصلی: غلامرضا مرشد ورزنده) از برجستهترین نوازندگان سنتور و چهرههای ماندگار موسیقی سنتی ایران بود. او در سال ۱۳۰۵ در کاشان متولد شد و از کودکی، زیر نظر پدرش که با موسیقی آشنا بود، نواختن سنتور را آغاز کرد. استعداد کمنظیر و پشتکار فراوان او باعث شد در جوانی به شهرت برسد و با تشویق حسین قوامی به تهران بیاید و فعالیت حرفهای خود را در رادیو ایران آغاز کند. ورزنده در دهه ۱۳۳۰ به یکی از مهمترین تکنوازان سنتور در برنامههای ماندگار «گلها» تبدیل شد و با بسیاری از بزرگان موسیقی ایران همکاری کرد. او با وجود نداشتن آموزش آکادمیک موسیقی، به دلیل خلاقیت، بداههنوازی و سبک شخصی خود، جایگاهی ویژه در تاریخ موسیقی ایرانی به دست آورد. شیوه نوازندگی رضا ورزنده با سنتور و مضرابهای خاص، کوک متفاوت ساز و جملهبندیهای آوازی شناخته میشد؛ ویژگیهایی که صدای ساز او را از دیگر نوازندگان متمایز میکرد. بسیاری از موسیقیدانان، او را از تأثیرگذارترین نوازندگان سنتور در قرن اخیر میدانند. رضا ورزنده در سال ۱۳۵۵ در تهران درگذشت، اما آثار و اجراهای ماندگار او، بهویژه در برنامههای «گلها»، همچنان از ارزشمندترین نمونههای سنتورنوازی در موسیقی اصیل ایرانی به شمار میروند و الهامبخش نسلهای بعدی نوازندگان هستند. تمامی آهنگهای رضا ورزنده
بیوگرافی منصور نریمان منصور نریمان (با نام اصلی اسکندر ابراهیمی زنجانی) متولد ۲۰ اسفند ۱۳۱۴ در مشهد، نوازنده، آهنگساز، پژوهشگر و مدرس برجسته موسیقی سنتی ایران بود. او به دلیل نقش مهمی که در احیا و گسترش ساز عود (بربت) در موسیقی ایرانی داشت، به عنوان «پدر عود ایران» شناخته میشود. نریمان از کودکی موسیقی را نزد پدر خود آغاز کرد و پس از سالها فعالیت در رادیو، آموزش و اجرای صحنهای، آثار ارزشمندی برای ساز عود خلق کرد. همچنین کتابهای آموزشی و ردیفهای موسیقی ایرانی او از منابع مهم آموزش این ساز به شمار میروند. استاد منصور نریمان در ۲۳ تیر ۱۳۹۴ در تهران درگذشت، اما آثار و شیوه نوازندگی او همچنان الهامبخش نسلهای جدید نوازندگان عود و علاقهمندان به موسیقی اصیل ایرانی است. تمامی آهنگهای منصور نریمان
مجید نجاحی (زاده بهمن ۱۳۱۳ شمسی در تهران – درگذشته ۱۱ مرداد ۱۳۹۵) از استادان برجسته سنتور و موسیقی کلاسیک ایرانی بود که نقش مهمی در حفظ و ترویج موسیقی اصیل ایرانی ایفا کرد. 🎶 آغاز زندگی و موسیقی مجید نجاحی در بهمن ۱۳۱۳ شمسی در تهران به دنیا آمد و از نوجوانی به موسیقی سنتی ایرانی علاقهمند شد. او سنتور را خودآموخته آغاز کرد و در ادامه از استادان مختلف و تجربههای عملی بهره برد تا به یکی از نوازندگان صاحبسبک سنتور تبدیل شود. 📻 فعالیت حرفهای نجاحی در دهههای ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ شمسی با برنامههای معتبر رادیویی مانند رادیو گلها همکاری داشت و اجراهایش در این برنامهها جایگاه او را در موسیقی سنتی تثبیت کرد. او قطعات متعددی را در قالب تکنوازی یا همراهی با دیگر هنرمندان اجرا کرد و در انتقال سبکهای قدیم ـ جدید سنتور نقش مؤثری داشت. 🎵 سبک و جایگاه نوازندگی مجید نجاحی با ترکیب ملودیهای سنتی ایرانی و بیان هنری خاص، از تکنیک و احساس بهرهمند بود و بهعنوان یکی از چهرههای برجسته موسیقی سنتی شناخته میشود. آثار او همچنان بهعنوان مرجعی برای نوازندگان سنتور و دوستداران موسیقی اصیل ایرانی مورد توجه است. بالاترین 🗓️ سالهای پایانی پس از سالها حضور در موسیقی، مجید نجاحی در سن ۸۲ سالگی در سال ۱۳۹۵ شمسی درگذشت
محمد موسوی زادهٔ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۲۵ در اهواز)، نوازندهٔ نی اهل است. محمد موسوی در دهه ۱۳۶۰، همکاریهای متعددی با پرویز مشکاتیان و محمدرضا شجریان داشت که حاصل آن ضبطهایی خصوصی است که برخی از این آثار به انتشار رسیده است. او در دهه ۱۳۷۰ نیز با آواز شهرام ناظری و گروه استادان موسیقی ایران، آثاری را به اجرا و ضبط رساند. وی در سال ۱۳۸۷ پس از سالها سکوت، کنسرتی در سالن کوچک وزارت کشور برگزار کرد. محمد موسوی به غیر از نی با نواختن سازهای ویلن (به سبک ایرانی) و سهتار نیز آشناست او دارای مدرک درجه یک هنری از وزارت ارشاد و بازنشستهٔ صدا و سیما است در اردیبهشت ۱۳۹۷ به مناسبت هفتاد و دومین سالروز تولد محمد موسوی٬ مراسمی با عنوان «آن نایی دلداده» در فرهنگسرای نیاوران برگزار شد
فرهنگ شریف زادهٔ ۳ فروردین ۱۳۱۰ در آمل ، دارای نشان درجه یک هنری معادل دکتری، از چهرههای ماندگار موسیقی، نوازنده و بداهه نواز تار بود وی از چهارسالگی تحت تأثیر آموزش موسیقی به وسیلهٔ پدرش و نیز رفت و آمد بزرگان موسیقی ایران به منزل آنها خصوصاً عبدالحسین شهنازی و مرتضی نی داوود بود. پدر فرهنگ شریف دکتر داروساز بود و با اهل هنر نیز حشر و نشر بسیاری داشت. فرهنگ شریف تار را نزد عبدالحسین شهنازی و مرتضی نیداوود، که از تارنوازان بزرگ اواخر دورهٔ قاجار و اوایل پهلوی بودند آموخت. در دوازدهسالگی نخستین تکنوازی خود را که زنده از رادیو پخش میشد با موفقیت اجرا کرد و بهدنبال آن در اغلب برنامههای گلها به عنوان تکنواز آواز، خوانندگان برنامه را همراهی میکرد وی ابداعاتی در نحوهٔ انگشتگذاری و مضرابزنی در نقاط مختلف سیمهای تار انجام میداد فرهنگ شریف دارای گواهینامهٔ درجهیک هنری معادل دکترا بود که در دورهٔ ریاستجمهوری محمد خاتمی به وی اهدا شد همچنین نکوداشت فرهنگ شریف در فرهنگسرای ارسباران با حضور افرادی حسین الهی قمشهای، انوشیروان روحانی، داوود گنجهای، هوشنگ ظریف، میلاد کیایی، محسن کرامتی، عبدالحسین مختاباد، سعید ثابت، افلیا پرتو، معصومه مهرعلی، فخری ملکپور، سیما مافیها، شهرام میرجلالی و حسین پرنیا برگزار شد فرهنگ شریف در کارنامهٔ هنری خود با خوانندگانی چون حسین قوامی، گلپا، ایرج، تاج اصفهانی، دلکش، غلامحسین بنان، محمدرضا شجریان، علیرضا افتخاری، محمود محمودی خوانساری، مرضیه، حمیرا، هایده، روحانگیز و ناهید دایی جواد همنوازی داشت و در چند فستیوال بینالمللی از جمله فستیوال موسیقی برلین توانستهاست ساز تار را بهخوبی به جهانیان بشناساند فرهنگ شریف چند سالی را در دانشگاههای مطرح آمریکا به امر آموزش موسیقی مشغول بودهاست فرهنگ شریف در ۱۷ شهریور ۱۳۹۵ در ۸۵ سالگی در تهران درگذشت و در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد
احمد عبادی زاده ۱۲۸۵ خورشیدی در فراهان و فرزند میرزا عبدالله فراهانی و نوهی علیاکبر فراهانی و دایی هوشنگ سیحون، معمار برجسته بود عبادی یکی از مشاهیر موسیقی ایرانی و از برجسته ترین اساتید معاصر ساز سهتار است. هرچند که شهرت وی بیشتر به خاطر مهارت نوازندگی ساز «سهتار» بوده است. عبادی ابداع کننده کوکهای مختلف در سهتار است. وی هنرمندی صاحب سبک و برجسته در عرصه نوازندگی به شمار می رود. او با خوانندگانی مانند غلامحسین بنان و ایرج همکاری داشته است. احمد عبادی با موسیقیدانانی همچون رضاقلیمیرزا ظلی، غلامحسین بنان، حسین قوامی، ایرج، فرامرز پایور، حسن زیرک، حسن کسایی و علی تجویدی همکاری داشت. توجه به مضرابهای پر و نواختن همراه با واخوان از جمله ویژگیهای بارز سبک احمد عبادی به شمار میرود مضرابهای تکسیم و دومضرابها از مشخصههای بارز سبک وی هستند. از دیگر شاخصههای ساز عبادی، بداهه نوازیها و ویبرههای طولانی و گلیساندوهای به موقع است. یکی از کارهای او در نوازندگی سهتار، ابداع کوکهای مختلف در سهتار است که در آلبوم «کوک سهتار» آنها را عرضه کرده است عبادی شاگردان بسیاری تربیت کرد که از میان آنها مهربانو توفیق، بهنام وادانی، بهداد بابایی و سید خلیل عالینژاد را میتوان نام برد. او در رادیو نیز فعالیت میکرد و صفحهها و کاستهای زیادی ضبط کرد از جمله: صفحه آواز شور همراه با رضاقلیمیرزا ظلی، همچنین تکنوازیها و بداههنوازیها و همراهی با نوازندگان و خوانندگان مختلف. همنوازیهای او با غلامحسین بنان، ایرج و محمدرضا شجریان آثار فراوانی را در قالب برنامه گلها به جا گذاشته است. یکی از برنامههای شاخص او از مجموعه گلها، یک شاخه گل شماره ۴۲۸ است.از او همچنین اجراهایی با شهرام ناظری داشته است که برخی از آنها به بصورت دیداری یا شنیداری در دسترس است. چند اثر محفلی نیز از او و شجریان به یادگار مانده است. آلبوم تکنوازی سهتار (انتشارات ماهور) و چکاوک (مؤسسهٔ فرهنگی هنری رنگینکمان) از جمله آثار منتشرشده اوست وی در اواخر عمر به سرطان روده دچار شد و پس از یک دورهٔ بیماری در سال ۱۳۷۱ درگذشت. آرامگاه وی در امامزاده طاهر واقع شده است
جزئیاتی از این هنرمند یافت نشد!
پرویز صدیقی پارسی مشهور به پرویز یاحقّی متولد ۳۱ شهریور ۱۳۱۴ – درگذشتهٔ ۱۳ بهمن ۱۳۸۵) می باشد موسیقیدان، آهنگساز و نوازندهٔ ویولن اهل ایران بود وی از کودکی نزد دایی خود حسین یاحقی زندگی میکرد و موسیقی را نزد او آموخت آثار پرویز یاحقی دربرگیرنده مجموعههای تکنوازی ویولن، همنوازی و ترانههایی است که با آوای خوانندگان ایرانی به ویژه با صدای مرضیه، دلکش، الهه و حمیرا (بیشتر در برنامه گلهای رادیو ایران) خوانده شدهاست یاحقی در چند سال آخر عمر خود به علت مصدومیت قادر به نوازندگی نبود و این قضیه لطمه روحی شدیدی به او وارد کرد. پرویز یاحقی، ۱۳ بهمن ۱۳۸۵ در سن ۷۱ سالگی به علت ایست قلبی در خانهٔ خود در تهران درگذشت. پیکر بیجان او پس از سه روز توسط دوستانش از منزلش خارج و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد
[[ comment.description ]]
[[ reply.description ]]