06 - Tasnife Navaye Del
فرامرز پایور
0:00
خانه / آهنگ ها / بی کلام ، سنتی / فرامرز پایور ، حسین تهرانی / آلبوم فرامرز پایور و حسین تهرانی نوای دل
آلبوم فرامرز پایور و حسین تهرانی نوای دل
آلبوم فرامرز پایور و حسین تهرانی نوای دل
Faramarz Payvar & Hossein Tehrani - Navay e Del
تاریخ ثبت: 1402/2/26
نویسنده: میفا موزیک
فرامرز پایور، زادهٔ ۲۱ بهمن ۱۳۱۱ در تهران موسیقیدان ایرانی، ردیفدان، آهنگساز، مدرس و نوازنده سنتور و محقق موسیقی بود. وی چهره ماندگار و یکی از تأثیرگذارترین چهرههای موسیقی ایرانی است. پدرش علی پایور، هنرمند نقاش و استاد زبان فرانسه در دانشگاه تهران و پدربزرگش مصورالدوله، نقاش چیرهدست دوره قاجار بود که با نواختن ویولن، سنتور و سهتار آشنایی داشت وی در ۱۷ سالگی، آموزش موسیقی را نزد «ابوالحسن صبا» آغاز کرد در مدت شش سال ردیف موسیقی را فراگرفت پایور نزد استادانی چون عبداله دوامی، موسی معروفی و نورعلیخان برومند به فراگیری ردیف درویشخان و ردیف میرزا عبدالله پرداخت فرامرز پایور از سال ۱۳۳۳، کار خود را در وزارت فرهنگ و هنر آن زمان و از سال ۱۳۳۷ آموزش سنتور را در هنرستان عالی موسیقی ملی آغاز کرد. او اولین سنتورنوازی بود که روی سنتور، نواسازی میکرد و تخصص او، تنها در پی بداههنوازی نبود. به بیان دیگر، نخستین آهنگسازی بود که ساز تخصصی او، سنتور بود او سپس هارمونی و کمپوزیسیون را در کلاس «امانوئل ملیک اصلانیان» آموخت. در سال ۱۳۴۱ برای ادامه تحصیلات کلاسیک خود، از طرف وزارت فرهنگ و هنر به انگلستان فرستاده شد. از دانشگاه کمبریج در زبان و ادبیات انگلیسی دانشنامه گرفت فرامرز پایور، در سال ۱۳۷۸ دچار سکتهٔ مغزی شد و از آن زمان تا زمان مرگ نتوانست فعالیت هنری خود را ادامه دهد. با این حال، در این سالها، برخی آثار قدیمی وی با تنظیم مهرداد دلنوازی و خوانندگی سالار عقیلی و با تأیید او تهیه و اجرا شدند پایور سرانجام ۱۸ آذر ۱۳۸۸ در بیمارستان شهید باهنر منظریه تهران به علت ایست قلبی و مشکل تنفسی درگذشت
حسین تهرانی (زادهٔ ۱۲۹۰ در تهران – نوازندهٔ نامدار تمبک و موسیقیدان بود حسین تهرانی در سال اول تأسیس رادیو تهران در آن مؤسسه به فعالیت پرداخت و در سال ۱۳۲۳ به مدرسهٔ موسیقی کلنل وزیری راه یافت و تدریس تنبک را در آن مدرسه به عهده گرفت و کار خود را تا سال ۱۳۲۸ که هنرستان موسیقی ملی به همت روحالله خالقی شروع به کار کرد، ادامه داد. وی برای اولین بار دست به ایجاد گروه تنبک زد و برای آنها قطعاتی را تنظیم کرد که در اجرای آنها، گروه لزوماً به دو یا چند دسته مختلف تقسیم میشدند. تا قبل از حسین تهرانی، آلت ضرب یا تنبک از کمارزشترین آلات موسیقی بود و نوازندهٔ تنبک بیارجترین عضو یک ارکستر بهشمار میرفت و موظف به انجام کارهای دیگر ارکستر بود و مثلاً آلات موسیقی را از محل کار به درشکه و از محل درشکه به محل جشن یا میهمانی میبرد و میآورد و در یک کلمه پادوی ارکستر بود؛ زیرا نواختن تنبک، کار مهمی بهشمار نمیرفت و واقعیت هم همین بود حسین تهرانی با نبوغ ذاتی و استعداد خدادادی و گذشت و فداکاری، این آلت کمارزش را از ذلت نجات و به درجه و مقام کنونی خود رساند. او در تنبکنوازی تحولهای اساسی ایجاد نمود، بهطوریکه میتوان او را پایهگذار ضربنوازی نوین نام نهاد. وی در 7 اسفند ماه سال 1352 دار فانی را وداع گفت
[[ comment.description ]]
[[ reply.description ]]