09 - Lezgi
قاسم رحیم زاده
0:00
خانه / آهنگ ها / بی کلام ، سنتی / کامبیز گنجه ای ، قاسم رحیم زاده ، وحید اسدالهی / آلبوم قاسم رحیم زاده ماه گونه
قاسم رحیم زاده
0:00
قاسم رحیم زاده
قاسم رحیم زاده
قاسم رحیم زاده
قاسم رحیم زاده
قاسم رحیم زاده
قاسم رحیم زاده
قاسم رحیم زاده
قاسم رحیم زاده
قاسم رحیم زاده
آلبوم قاسم رحیم زاده ماه گونه
تاریخ ثبت: 1397/5/27
نویسنده: mifa admin
کامبیز گنجهای (متولد ۱۳۴۷ در شهرری، تهران) نوازندهی برجستهی تنبک و یکی از چهرههای شناختهشدهی موسیقی سنتی و ضربی ایران است. شروع فعالیت هنری او به دههٔ ۱۳۶۰ بازمیگردد که همزمان با نوجوانیاش بود. گنجهای از سال ۱۳۶۶ در مرکز حفظ و اشاعهٔ موسیقی به تدریس پرداخت و با ایجاد پایههای آموزشی قوی برای نوازندگان جوان، نقش مهمی در تربیت نسلهای بعدی نوازندگان ضربی ایفا کرد. در طول سالها، او بهعنوان نوازندهی حرفهای در رادیو و تلویزیون ایران حضور داشته و با گروهها و انجمنهای موسیقایی معتبر همکاری کرده است؛ از جمله گروههای «سماع»، «مولانا» و «صبا». گنجهای همچنین در اجرای گروهنوازیهای سازهای کوبهای نقش کلیدی داشته و در آثاری مثل آلبوم «گروهنوازی تمبک و نقاره» و «نغمه کوبان» بهعنوان نوازنده و سرپرست حضور داشته است، آثاری که با حضور هنرمندان شناختهشدهای چون اردشیر کامکار، وحید اسداللهی و دیگر نوازندگان کوبهای منتشر شدهاند. فعالیت او تنها به اجرا و تدریس محدود نمیشود: گنجهای از شاگردان اساتیدی مثل ناصر فرهنگفر و محمود فرهمند بوده است و از اساتید برجسته در زمینه سازهای کوبهای محسوب میشود. به پاس سالها فعالیت هنری در زمینه موسیقی سنتی و ضربی، او موفق به دریافت نشان باارزش درجهٔ دو هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی شده است؛ نشانی که اهمیت نقش او را در حفظ و توسعه موسیقی ایرانی نشان میدهد. کامبیز گنجهای نهتنها در اجرا و ضبط آثار موسیقی سنتی فعال بوده، بلکه به آموزش و انتقال تجربههای نوازندگیِ تمبک به هنرجویان جوان نیز اهمیت ویژهای داده است، و از این طریق سهم بزرگی در پویایی موسیقی ضربی ایران ایفا کرده است.
قاسم رحیمزاده نوازنده، آهنگساز، مدرس و پژوهشگر برجستهٔ موسیقی ایرانی است که با تخصص در سازهای تار و سهتار در فضایی سنتی و دستگاهی شناخته میشود. او سالهاست در مسیر حفظ، اجرا و آموزش موسیقی اصیل ایرانی گام برداشته و یکی از چهرههای شاخص این حوزه است. وی تحصیلات عالی موسیقی را در دانشگاه تهران گذرانده و ردیفهای موسیقی سنتی را از اساتید برجستهای مانند محمدرضا لطفی و هوشنگ ظریف آموخته است؛ همین زمینهٔ آموزشی عمیق باعث شده تا در اجرا و بداههنوازی بر اساس سنتهای اصیل ردیفی مهارت ویژهای داشته باشد. رحیمزاده در فضاهای مختلف موسیقی ایرانی حضوری فعال دارد، از اجراهای گروهی با نامها و انجمنهای معتبر گرفته تا انتشار آلبومهایی که نشاندهندهٔ روح موسیقی ایرانی سنتی هستند. آثار او شامل پروژههای ضبطشدهای مثل «مست و هوشیار» و همکاری در آثاری است که با دهها نوازندهٔ برجستهٔ موسیقی دستگاهی ایران اجرا شدهاند. او همچنین تجربهٔ تدریس در سطوح مختلف هنرجویی دارد و به انتقال ردیفها، تکنیکهای تار و سهتار، مبانی بداههنوازی و نظریهٔ موسیقی ایرانی به نسلهای جوان موسیقیدانان پرداخته است. در کنار اجرا و آموزش، رحیمزاده به پژوهش در موسیقی سنتی نیز اهمیت میدهد و آثارش بهگونهای است که پلی میان سنتهای قدیمی موسیقی ایرانی و نگاههای معاصر به بداههنوازی و اجرا ایجاد میکند
وحید اسداللهی یکی از شناختهشدهترین نوازندگان و موسیقیدانان موسیقی آذربایجانی در ایران است که نقش مهمی در معرفی ساز ناغارا (نقاره) و موسیقی نواحی آذربایجان داشته است. او در سال ۱۳۳۹ خورشیدی در اردبیل به دنیا آمد و از سن ۱۱ سالگی نوازندگی را نزد برادرش آغاز کرد. در مراحل بعدی آموزش خود زیر نظر استاد «هوشنگ زیوه» به نواختن ناغارا پرداخت و در سالهای بعد با نوازندگان برجستهای چون علی سلیمی همراه شد. در ۲۹ سالگی برای گسترش دانش نوازندگی به جمهوری آذربایجان سفر کرد و تکنیکهای پیشرفتهٔ نوازندگی را از استاد الماس قلیاف آموخت؛ بعدها با ارکسترهای معتبر آن کشور همکاری کرده و بهعنوان یکی از نخستین تکنوازان خارجی ناغارا در ارکستر فیلارمونیک باکو اجرا داشته است. فعالیت حرفهای او شامل همکاری با مجموعههای موسیقی، اجرای کنسرتها در کشورهای مختلف مانند کانادا، آمریکا، فرانسه، آلمان و ایتالیا و حضور در جشنوارههای موسیقی بوده است. اسداللهی همچنین چند نوبت مقام اول در جشنواره موسیقی فجر را کسب کرده که نشاندهندهٔ تسلط و اعتبار او در عرصه نوازندگی موسیقی نواحی است. بسیاری از علاقهمندان موسیقی آذربایجان او را «پدر نقارهٔ ایران» مینامند، عنوانی که به سهم او در ترویج، تدریس و اجرا این ساز سنتی اشاره دارد. آثار او شامل اجرا در آلبومهایی مانند «آی بنیظ»، «بنفشه»، «ریما»، «دوگاه»، «دست افشان»، «ماهور هندی»، «گؤروش (دیدار)»، «وصال» و «نغمههای آذربایجان ایران» است، که هر یک نشاندهندهٔ عمقِ رپرتوار موسیقی آذربایجان و نقش حرفهای او در این زمینهاند. او علاوه بر اجرا، سرپرستی گروه موسیقی آذربایجانی را نیز بر عهده داشته و با نوازندگان دیگر همکاری کرده است، از جمله در اجراهای بزرگ و کنسرتهای رسمی در تالار وحدت تهران.
[[ comment.description ]]
[[ reply.description ]]